دوستانی که لطف کردن و خواسته بودن بنویسم...

یک وبلاگ دیگه درست میکنم و اونجا شروع میکنیم! تحت یک عنوان جدید...

آدرس هم اگه خواستین، کامنت بدید تا واستون بفرستم،.

فقط آدرسهاتون یادتون نره.

بزرگواری از دوستان نوشتن که: گل گیسو وار بنویسم! یا همینجا ادامه بدم، یا آدرس رو توی این وبلاگ اعلام کنم خب این واقعا برای من خوشاینده که پیگیرید و مطالبی که بنظرم هیچ ارزش ادبی نداشتن و فقط حاصل غلادامه مطلب

پلنگ سنگی دروازه های بسته شهرم
مگو آزاد خواهی شد که من زندانی دهرم

تفاوت های ما بیش از شباهت هاست باور کن
تو تلخی شراب کهنه ای من تلخی زهرم

مرا ای ماهی عاشق رها کن فکر کن من هم
یکی از سنگ های کوچک افتاده در نهرم

کسی را که برنجاند تو را هرگز نمی بخشم
تو با من آشتی کردی ولی من با خودم قهرم

تو آهوی رهای دشت های سبزی اما من
پلنگ سنگی دروازههای بسته شهرم

فاضل نظری

جلوی دشمنت نباید اظهار ضعف کنی.

جلوی دوستتم که چشم و امید بهت داره، نمیتونی!

پس آدم درداشو به کی بگه؟

انتظار، سمِ مهلکیه که به تدریج تو رو میکشه!

مثل خوره، ذره ذره وجودتو میتراشه....

سردرگمی، مثل یک برزخه! یه برزخ طولانی و بی مرز.

یک چیز بین عدم و هستی

بین زندگی و مرگ

وقتی نمیدونی چیزی که داشتی، هنوزم داری؟

کاش با پاسخی قطعی این بلا تکلیفی به پایان میرسید....

انگار توی چاه فریاد میزنم

انگار صدام روی سایلنته! دهنم باز میشه و فریاد میکشم

اما صدایی نمیاد....

می گم جمشید نارنجی چیه؟

مهر، آبان، وای از آذر! چه جوری بگذرونیم امسال رو؟

تولد جمشید آبانه، خب معلومه خوشش می آد.

راه می ره می گه دنیا یعنی محاسن پاییز,...

شبیه طنین اشرف زاده، که روزگاری حجت را در کوچه باغ های سبز نشابور و باغرود بر ما تمام میکرد... وقتی از مبتلاشدن به پاییز و رنگهایش میخواند از رقص با بید و جنگ با ،باد میگفت و ما هر بار ته دلمان قرص ترادامه مطلب

ماه که روی بگیرد باید نماز آیات خواند!

خدا میداند که قهر ماه چطور میتواند غوغا بپاکند...

...........

پ ن:حیف شد!

دوست داشتم همچین شبی ماه رو از رصد خانه ی دانشگاه میدیدم!

انشاالله 112 سال دیگه، مشروط بر بقای عمر....

.

بالاخره این اتاق هم با تمام وقایع خوب و بدش به خاطره ها پیوست! اون اتاق، اون پنجره، اون پرده ها... من همیشه علاقه ی خاصی به اتاقم داشتم! اسمشو گذاشته بودم "اتاق جنگ" بعد کنکور و رفتن من به دانشگاه، ایادامه مطلب

شبیه شبهای تئاتر شهر و شلوغی های چهار راه ولیعصر

شبیه خیابون انقلاب و کتاب فروشی هاش

شبیه سر در دانشگاه تهران

شبیه شیرینی فرانسه و سینما سپیده...

شبیه آهنگ" گل گلدون" سیمین غام، توی خلوت های نیمه شب تهران...

شبیه ایستگاه انقلاب

شبیه بلوار کشاورز و کافه آوانسن

شبیه کافه گرامافون

شبیه تموم شبهای گذشته و روزهای پیش رو...

تهران، تابستان97

طنین آهنگ " گل یخ" کوروش یغمایی با درجه ای ملایم،به گوش میرسد تنها منبع منوّرِ اتاق چراغ مطالعه ای است که نهایتاً گستره ی میز را روشن کرده. روی تخت کنار میز ؛ پر شده از کتاب و قانون و دادخواست و آرای ادامه مطلب

سعدی، چو جورش میبری نزدیک او دیگر مرو !

ای بیبصر! من میروم؟ او میکشد قلاب را...

از خانه بیرون میزنم

اما کجا امشب؟

شاید تو میخواهی مرا در کوچه ها امشب...

پشت ستون سایه ها

روی درخت شهر ،

میجویم اما نیستی در هیچ جا امشب

میدانم آری نیستی اما نمیدانم ،

بیهوده میگردم به دنبالت چرا امشب

امشب ز پشت ابرها بیرون نیامد ماه ،

بشکن قرق را ماه من بیرون بیا امشب

بالاخره بعد از چند سال موفق شدم فیلم" دردنیای تو ساعت چند است" رو ببینم.

با هنرنمایی لیلا حاتمی و علی مصفا و البته آهنگسازی کریستوف رضاعی.

چقدر خوب بود.

چقدر من بود !

چقدر در دنیای من ساعت فرق میکنه...