چهار فصل...

آرزو دارم

خانه ای داشتم به وسعت یک دشت!

در حیاتش گلهای نرگس میکاشتم؛

تو پیراهنی بدون آستین ودامنی بلند برتن میکردی! تاج گلی از نرگس بر سرمیگذاشتی؛

و میانه ی این دشت؛ با سبدی از میوه های رنگین حرکت میکردی...

پروانه های آبی رنگ میرقصند؛

تو به چشمان من نگاه میکنی؛

آفتاب تابستان!

بر میخیزی! ویولن را برمیداری و شروع به نواختن میکنی...

"چهارفصل" را مینوازی؛ و من همینطور نگاهت میکنم؛

آنقدر که چشمانم به ابدیت پیوند بخورد....