کافه مهتاب

انتظار، سمِ مهلکیه که به تدریج تو رو میکشه!مثل خوره، ذره ذره وجودتو میتراشه....سردرگمی، مثل یک برزخه! یه برزخ طولانی و بی مرز.یک چیز بین عدم و هستیبین زندگی و مرگوقتی نمیدونی چیزی که داشتی، هنوزم داری؟کاش با پاسخی قطعی این بلا تکلیفی به پایان میرسید.......

کاشان را سراسر فرش قرمز گسترده ام به افتخار آمدنت ای شاهزاده ی بی نظیر نیشابور......

توبا قلب ویرانه ی من چه کردی؟ ببین عشق دیوانه ی من؛ چه کردی؟ در ابریشم عادت آسوده بودم تو با، بال پروانه ی من چه کردی؟ ننوشیده از جام چشم تو مستم خمارست میخانه ی من؛ چه کردی؟ مگر لایق تکیه دادن نبودم؟ تو با حسرت شانه ی من چه کردی؟ مراخسته کردی وخود خسته رفتی سفرکرده؛ باخانه ی من چه کردی؟ جهان من از گریه است خیس باران توبا سقف کاشانه ی من چه کردی؟... ...

غبطه میخورم به شال هایی که سردی پاییز را بهانه میکنند؛ دست در گردن تو می اندازند و با تمسخر به من مینگرند.... امضا_کافه چی ...

..... .......................... ....... .................................................................... ......................................... ..................................